سخنرانی محمود احمدی نژاد در تلویزیون بار دیگر نشان داد که وقتی در دموکراسی رأیها را می شمارند اما وزن نمی کنند چه معنایی می دهد! تازه آنهم اگر رأیها را واقعآ درست شمرده باشند

باز هم مسافرت، آپلود سایت را به تأخیر انداخت! با اعتذار و پوزش .

اول از همه  پوزش می خواهم که نمی دانم چرا به مدت یک روز سایت  بالا نمی آمد. با مسئول محترم فنی سایت تماس گرفتم و طبق معمول شرمندهء بزرگواری اش شدم .به هر حال هر چی که بود یا هست یا خواهد بود فعلآ در حد مرغ بسمل روبراه است.

یاداشت پیش روی مقایسهء سه سیاستمدار تاریخ معاصر ماست که از مصدق آغاز وبه احمدی نژاد ختم می شود.پنهان نمی کنم که چون این مقایسه ازسبک علمی خاصی پیروی نمی کند امکان بایاس و سونگری نویسنده در آن کم نباشد. ضمن آنکه هم اکنون در مسافرت هستم و فرصت و امکان رجوع دوباره به رفرنسهای تاریخی برایم میسور نیست و صرفآ بر اساس حافظه ام این موارد را گزینش نموده ام. دلیل نوشتن این یادداشت نزدیک بودن به روزشوم  28 مرداد، سالروز برکناری دولت محمد مصدق و آغاز دیکتاتوری مطلقهء محمد رضا پهلوی است.

چند سالی است که حیوانات بدجوری پای شان را در کفش آدمیزاد کرده اند . همین گاو با وجود تمام بی آزاری و نهایت سودمندی اش جنون را به جان آدم ظاهرآ عاقل انداخت.گوسفند سر به زیر و آرام  و مرغ  سربه راه و بی توقع، نسل بشر رابه تب برفکی و آنفلونزای مرغی تهدید نمودند . اکنون نوبت به خوک رسیده است  که هم ذاتآ پلید و پلشت اشت و هم با کوله باری از تجربیات حیوانی به سراغ آدمیزاده آمده  تا تسویه حساب مفصلی بنماید.

21 مرداد مصادف با 12 آگوست روز بین المللی جوانان است.این روز در بسیاری از کشورها با پیام دبیرکل سازمان ملل متحد بزرگ داشته می شود . اما در جمهوری اسلامی ایران که قطعنامهء شورای امنیت برایش کاغذ پاره ای بیش محسوب نمی شود نمی دانم با پیام چه کسی بزرگ یا شاید هم کوچک داشته می شود.

هر چقدر که حامیان محمود احمدی نژاد می کوشند فضای سیاسی را آرام و عادی جلوه دهند ، همین کوشش خود به تنهایی نشان می دهد که نه تنها از التهاب کاسته نشده بلکه شکلی مواج به آن داده است. پنهان می شود و پیدا می گردد! در هر جایی که حتی ظاهرآ انتظارش نیست ممکن است قلهء این موج دیده شود و در هر زمانی هم که نگاهها به انتظار شوری و شور آفرینی خیره شده، فرود آن مشاهده می شود(مثل نماز جمعهء این هفته).این وضعیت بیشتر از همه به ضرر محمود احمدی نژاد است که در کاخ شیشه ای ریاست جمهوری نشسته ،هم در عصر رسانه،اندرونش شفاف وعیان است و هم به سنگریزه ای ترَک بر می دارد.این وضعیت برای او بیشتر از همه بدتر است.آرامش و تمرکزش را زایل می کند وقتی که او می خواهد کابینه اش را به مجلس بفرستد ، دورهء جدیدش را شروع کند و سپس به مدیریت امور جهان بپردازد.

آخرین قسمت از یاداشتهای مربوط به سفرم را تقدیم می نمایم. امیدوارم این نکات جسته و گریخته ، برای خوانندگانی که آنرا پیگیری می کنند خالی از فایده نبوده باشد!

می خواستم بقیهء گزارش سفر را در همین یادداشت تقدیم نمایم اما به مصداق الکلام یجرالکلام(حرف، حرف می آورد) این قسمت طولانی شد و مجبور شدم آن را به دو بخش تفکیک نمایم لذا در سه قسمت ارائه گردد و اینک قسمت دوم.

نوشتهء پیش روی  که در دو قسمت تقدیم می گردد،گزارش سفر ده روزه ام به خراسان است وطبعآ نوعی سفرنامه نویسی محسوب شده و در زمرهء تاریخ نگاری می گنجد.اما بی گمان آنرا یک ذهن سیاسی نوشته  که از قضا روزگاری هم دستی در برنامه های توسعه ای داشته است. پس همانگونه که از آن بابت-یعنی توسعه - سرش در حساب است ، ایضآ نمی تواند خالی از نگاه سیاسی باشد.

نمی دانم چرا سخنان عطریانفر و ابطحی در دادگاه انقلاب سبز مرا ناخودآگاه به یاد محاکمهء ناخدا افضلی اولین فرمانده نیروی دریایی جمهوری اسلامی انداخت که به اتهام جاسوسی برای  سفارت اتحاد جماهیر شوروی توسط آیه الله محمدی گیلانی محاکمه شد .او در آخرین نطقش طلب بخشش کرد.از آرزوهای دور و درازش برای خدمت به وطن گفت و عاقبت گریست...اما نهایتآ اعدام شد ! 

با پایان یافتن سفر ده روزه ام که فرصتی برای نوشتن پیدا نکردم جز همان یک یاداشت مربوط به مشایی، امروز دومین گزارش ماهانه  دربارهء میناتکست را تقدیم می نمایم. گزارشی که 5 روز از موعد انتشارش عقب افتاده است.ضمن آنکه گزارشی از سفرم را - که حاوی نکات درخور توجهی است- در روزهای آتی تقدیم خواهم کرد.

ماجرای انتصاب آقای اسفندیاررحیم مشائی هر چقدر که در بین اصلاح طلبان کنجکاوی چندانی را برنیانگیخت اما برای اصولگرایان در حد شکستن خط قرمزهایشان مسئله سازشد ونشان داد که دنیای اصولگرایان و اصلاح طلبان تا چه حد نسبت به یکدیگر غریب و نامأنوس و دوراز هم است. امروز که دیگر آبها از آسیابها افتاده واصولگرایان آردها را بیخته و الکهاشان را آویخته اند  پرداختن  به چرایی آمدن او احتمالآ برای شناخت بیشتر آنانی که بر ما حکومت می کنند خالی از لطف نباشد.