گربه رقصانی !

نیشابور :
آنها را هم خواندیم و بر خود لرزیدیم.

صبا :
یادم هست در دوران دبیرستان سر کلاس تاریخ، که مربوط به تاریخ معاصر ایران و غالبا قاجار بود، کتابم سیاه شده بود از فحش و ناسزا به قاجار. آن زمان چیزی که باعث تعجبم بود این بود که چطور مردم در دوره قاجار این همه ذلت و خواری را دیده اند و پذیرفته اند. راستش هرگز فکر نمی کردم که روزی خودم در شرایطی مشابه قرار گیرم و آب هم از آب تکان نخورد!
غیرت محک خلوص است. تیغ تیز وجود آدمی ست. هیچ چیز حریف غیرت نیست. نه عقل نه منطق .
اما آفتی دارد به نام عادت. عادت به هر چیزی ضایع کننده غیرت است. عادت به مواد مخدر، عادت به سیگارکشیدن یا سیگار نکشیدن، عادت به خوابیدن راس ساعت 11 شب، عادت به تماشای یک سریال ، عادت به رفتن به دعای کمیل در شبهای جمعه یا رفتن به پارتی ، عادت به بازی پوکر یا حرکت بی وقفه مهره های تسبیح ، عادت به اینترنت، عادت به کتاب خواندن ، عادت به چشم چرانی، عادت به چشم پوشیدن از نامحرم، عادت به زنده بودن.
زندگی با عادت از زندگی خالی می شود.

هر زمان نو می شود دنیا و ما / بی خبر از نوشدن اندر بقا (مولوی)

1400 سال پیش رسول الله جامعه ی مرده ای را زنده کرد با خرق عادت های آن جامعه و همچنین نو آوریهایش در ریتم زندگی. از نظرمن شاهکار رسول الله و اسلام در تزریق پویا یی به ریتم زندکی ست ، در محافظت زندگی از آفت عادت است. در دل تاریکی شب صدای اذان ، وسط 11 ماه یک شکل و یک جور ناگهان سرو کله رمضان از راه رسیدن و کل عادات سالانه را به هم ریختن.
به گمان من عمل به ذات مایل به تکرار است و این ناشی از ذات عمل است که درپیوند با ماده است و تکرار همیشه در خطر سقوط به عادت است. اما به اعتقاد من هیچ مرجع بیرونی به اندازه خلوت انسان با خودش توانایی زینهار و محافظت انسان در برابر عادت را ندارد. خلوت رصدخانه وجود آدمی ست دروازه اکسیر حیات. و شاهکار رسول الله توزیع این لحظات خلوت نشینی به فرم نمازهای 5 گانه در کل روز و در کشاکش روزمرگی ست. اگرچه در عرفان ایرانی فرم ها همواره مغلوب هستند حتی فرم نماز.

چه نماز باشد ان را که تو در خیال باشی/ تو صنم نمی گذاری که مرا نماز باشد (سعدی)

200-300 سال پیش مردم غیرت هایشان را پای منقل و بافورو قلیان دود کردند فرستادند به هوا. امروز هزار جور منقل و بافور با اتیکت های مذهبی و روشنفکری و مدرن و لاییک و ورزشی و معنوی و اخلاقی احاطه امان کرده است. از خودم می پرسم در دام کدام عادت شور جوانیم چنین فروکش کرده است. به گمانم صدایی از درونم گفت: عادت به حرف زدن و غر غر کردن!


غياثي: سپاسگزارم.نوشته تان نکات ارزشمند متنوعی داشت که استفاده بردم. در مورد باز تولید تاریخ که در پاراگراف اول مرقوم نموده اید شاید چیزی نوشتم!